Zaman parmaklarının arasından kayıp gidiyor. Biraz korku, biraz tevekkül, biraz acziyet ve illa ki umut. Yine dik yürüyorsun, farkında değilsin, başın öne eğiliyor. Bir telaş kapladı içini, yüreğini değil ama. Yüreğin suskun, yüreğin farkında olanın, bitenin.
Öylesine aciziz işte. Utanılacak kadar aciz. Aşık olunacak kadar.
Benzer Yazılar:
