Ali Bulaç’ın ilgili yazısını okuyunca yeniden aynı şeyleri düşündüm:

“İstanbul” diye bir şehir yok. Müziği, mutfağı; felsefe, sanat ve edebiyata beslenme kaynağı olan Müslümanlığı; medeniyet nişanesi mimarisi; nezaket ve kibarlığı; adabı ve merhameti yok. Her şey ölçüsüz, kaba, hoyrat ve kaotik. İstanbul’un aynası trafiği ve insanların ruh hali gibi şiddet yüklü. İstanbul’un sorunu kendini inkâr etmesinden kaynaklanıyor.

Yazının tamamını okuyun ve nasıl bir komedyanın içerisinde yaşadığımızı bir kere daha düşünün. Ahırda yaşıyorduk, medya beynimizi şokladı, “kültür başkentinde” yaşadığımızı sanmaya başladık. Şehir aynı şehir, öküz aynı öküz, tezek aynı tezek.

Bir gün boğazda bir yalıya yerleşirsem yukarıdaki sözlerimi unutacağım.

Bir yazı da Engin Ardıç’tan geldi bu arada.

Benzer Yazılar:

1. Faşizm ve Kültür
2. Yer İsimlerinin Türkçeleştirilmesi
3. Trafikte Yitirilen Zamanı Kurtarabilmek

Gerçi Noel’e bu insanların atfettikleri bir kutsiyet vardı. Anlayamadığım kısmı ise Engin Ardıç’tan alalım:

…

Gene bir yılbaşı gelmektedir. Ortalığı gene, bir “takvim cilvesi” olmaktan başka bir özelliği bulunmayan, anlamsız bir günü kutlamaya hazırlanan bir sürü aptal kaplayacaktır.

…

…

Noel Babalar. İğreti sakalının takma olduğu fazla sırıtan, göbeğine yastık sokulmuş, ille de kırmızı (neden?) birtakım masal kahramanları… Her mağazanın önünde bir adet.
Çünkü mal satılacaktır.
Çünkü gene “herkes eğleniyor, benim de eğlenmem gerekir” endişesiyle çok kişi sabaha kadar içip midesini bozacaktır.

…

Yazının tamamını keyifle okuma garantisi veriyorum

Benzer Yazılar:

1. Faşizm ve Kültür
2. Devşirme Sporcular ve Zihnimize Sıkılan Kurşun
3. Ankara

demiş Ahmet T. Alkan ilgili yazısında. (yazının tamamı çok güzel)

Hep hissettiğim, gördüğüm ama bir türlü tarif edemediğim (pek çoğumuz için de böyle) bir hakikati çok güzel ifade etmiş yazar. İşte ustaları bizden ayıran önemli bir fark. Biz elimizin altındaki bi dünya bilgiyi nasıl kullanacağımızı, eğitim anlayışının nasıl olması gerektiğini vs. tartışırken, bir paragraf 3 cümle ile öyle güzel bir tespit yapılmış ki, dönüp dönüp okumak lazım.

Benzer Yazılar:

1. Yıldıray Oğur’dan Harika ÖSS Soruları
2. Üslûp, düğün, tevazû
3. Okuma Hevesi

Asıl sorun bizlerin boş zamanlarımızı severek harcayabileceğimiz birer hobimizin, ilgi duyduğumuz alanların olmaması. Ot geldik, saman gidiyoruz anlayacağınız. Bu konuya detaylı olarak daha sonra dönmek üzere.

Benzer Yazılar:

1. Vicdan Yazıları
2. Ankara
3. Hangi Yunus Emre Türkçesi?

Sevan Nişanyan’ın Gençliğe Hitabesi için tıklayınız. [Bu hitabe Türkiye'deki umum gençliğedir. Aralarından bir kısmının yazara verdiği cevaplara aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz.]

Gençliğin [bir kısım] Sevan Nişanyan’a Cevabı

Benzer Yazılar:

1. Sonunda Anladım
2. Yer İsimlerinin Türkçeleştirilmesi
3. Hangi Yunus Emre Türkçesi?

Haşmet Babaoğlu’nun bulunduğu bir ortamda aşağıdaki soru soruluyor:

Yazarın kaleminden…

Aramızdaki ortayaşlı hanımefendi “Hitler benzetmesi ağır kaçıyor” dedi!
“Neden?” diye sorduk.
Cevap nasıl gelsin, beğenirsiniz!
“Bütün ömrü yüksek kültürlü ortamlarda geçen, çok iyi eğitimli birinden Hitler mi çıkarmış! Hitler kompleksli onbaşının tekiydi!”
Gülümsedik ama şaşırmadık tabii!

Belki de böylesine cahilane, nereden tutsan elinde kalacak yorumlara, çıkışlara karşı yapılacak en iyi şey gülüp geçmek. Çünkü yazının devamını okuduğunuzda Haşmet babanın meseleyi gerçekten çok güzel izah ettiğini göreceksiniz. Aynı izahatı o an diretk o hanımefendiye yapabilir miydi? Yapsa da ne kadar anlaşılabilirdi?

Haşmet Babaoğlu’nun ilgili yazısı

Not: Uzun zamandır köşe yazısı ekleyemiyorum buraya. Hem eskisine göre çok daha az okuyabiliyorum, hem de eski tadım yok. Bugün hastalıktan dolayı evdeyim

Benzer Yazılar:

1. İstanbul ve Kültür
2. Dil Bilmeyen Başbakan Olur Mu?
3. Yer İsimlerinin Türkçeleştirilmesi

Bahçelievler’de bir ring durağı… Hatırlamazsın bile Ankara! Oturacağım bir uzun tahtaydı. Yerine durak yapmışlar. Oturup yere bakacaktım, binmesem de bekleyecektim otobüsleri. Kırmızı, eski, Macar yapımı olanları yalnızca.

Hayat herşeye rağmen devam ediyor Ankara. Yaşam kalpleri katılaştıran, insanı duyarsızlaştıran bir mücadele. Halbuki ben tüm madalyaları senin için takacaktım Ankara.

Korkuyor musun? Ben de korkuyorum Ankara.

Yazmak için ilk defa kendimi zorladım. Ateş söndükçe ışık azalıyor, yazmak zorlaşıyor.

Galiba okumak da…

Benzer Yazılar:

1. Ankara’da Aşık Olmak
2. Bugün Dünya Daha Güzel Bir Yer
3. Trafikte Yitirilen Zamanı Kurtarabilmek

Şu medyaya bakın.

Bu nasıl bir bıçak kesmez sessizlik Allahım.

Bir gazete neye yarar vurulan bir çocuğun hesabını soramazsa?

Onca kâğıda, mürekkebe, emeğe yazık.

diyen Ahmet Altan‘daki vicdan kaç gazetenin editöründe var bu ülkede.

Gereken tepkiyi bir tek gazetenin gösterebildiği bir ülkede yaşıyoruz. Geriye evladının parçalarını eteklerinde taşıyan bir anne kalıyor haliyle. Ama sorun değil çünkü onlar bizden çok uzakta yaşıyorlar. Ve bir de keyfimizi kaçıran haberlere konu olmaktan başka bir işe yaramıyorlar. Bu vahşetin içinde biraz zenginlik, biraz gizem ve acılarını bile sömürtmeye açık insansılar olsaydı belki haftalarca meşgul ederdi gündemimizi. Ama yok işte. İnsanlar fakir, zulüm açık ve net. Ve onlar çok uzaktalar.

Bir de Yasemin Çongar’ın yazısı var konu ile ilgili.

Çıkarken, “N’olur makarna yap” demiş annesine…

Beş dakika sonra, gökten üzerine ölüm yağmış.

Ya havan mermisiyle ya da roketle vurulmuş gencecik bedeni; paramparça olmuş.

ve devam ediyor:

Hambaz Mezrası’nın görüş mesafesindeki Tapantepe Jandarma Taburu’ndan yapılan tek atışla vurulan Ceylan’ın canının hesabını kim verecek?

Öyle bir devletimiz var mı ki bizim?

Benim görebildiğim bu kadar. Taraf’tan başka tek bir medya kuruluşu varsa gereken tepkiyi gösteren ve hesap soran, lütfen bildirin bana diyeceğim ama…

Bu yazıyı da bir okuyanın çıkacağı meçhul Yine de arşivlemeye devam vicdan yazılarını.

Düzeltme/Ek: Yukarıda iki yazı var. Bu yazılar yazıldığında olayın üzerinden 2 gün geçmişti ve herkes (medya ve yetkililer) sus-pustu. Buna rağmen bu gazete bu olayın üstünün örtülmemesi için elinden geleni yaptı. Bu 2 yazar da 2 güzel vicdana dokunan yazı ile olayın üzerine gittiler. Daha sonra medyada bir hareketlenme oldu ve konu ile ilgili soruşturma açıldı. Bir toplumda medyanın esas rolü de bu olmalı değil mi?

Benzer Yazılar:

1. Pembe İncili Kaftan
2. Trafikte Yitirilen Zamanı Kurtarabilmek
3. Haşema Mayo’yu Dinin Rüknü Yapmak

Şaşıracak bir şey yok: Kendinizi bir an için işgal edilmiş bir ülkede direnişçi olarak düşünün. Ülkeyi işgal eden dış güçlere ve onların işbirlikçisi iktidara karşı en küçük bir sempati besler miydiniz?
Bir soru daha: Ülkeyi işgal altında tutan bir yabancı güce karşı mücadele ederken, o gücün halkın hayatını kolaylaştıracak girişimlerini (mesela susuz bir bölgeye su getirmesini) destekler misiniz? Hiç şüphesiz hayır. Hatta tam tersine, gider, o su borularını bombalarsınız!

Bu yazı üzerine  “Lütfen okuyun (laik kesimden bir mektup)” konulu bir e-posta almış Alper bey. Yukarıda bahsettiğim Türkiye’nin önemli bir kesiminin psikolojisini anlamak adına önemli ve samimi bir metin yazara göre.

Benzer Yazılar:

1. Okur Yorumları Elekten mi Geçiriliyor?

İkide bir kimileri tarafından yapılan anketlerde ülkenin en güvenilir kurumu seçilen TSK tarafından bu toplumun eline pimi çekilmiş bir bomba tutturulmuş.
Oradan oraya koşuyor, daralan vaktimizi, tükenen mecalimizi her solukta hissederek aman dileniyoruz.
Yaşamamızı istedikleri hayat budur. Devamı…

İşte böyle. Bazen bazı olaylar insanın bam teline öyle dokunuyor ki böyle yazılar ortaya çıkıyor. Pek çok vicdanlı yazarın böyle yazıları vardır. Ve bir çoğu arşivlenmeye değer. Benim burada yapmaya çalıştığım aslında biraz da bu.

Bu arada bir arkadaşın (emre rumuzlu) yorumuna (hemen aşağıdaki yorum linkine tıklayarak okuyabilirsiniz) binaen aşağıdaki parçayı da eklemeyi uygun gördüm:

Orduda bu tür problemlerin yaşanmasının temel nedeni karaktersiz insanların rütbe alması değil bana göre. Böyle böcekler hermen her yerde türerler zira. En olmadık yerlerde en olmadık makamlara 5 kuruş etmez insanların  geldiğine şahit oluruz. Ve yorumcu arkadaşın dediği gibi büyük problemlere de yol açar bu. Ancak burada asıl mesele ordunun böylelerini bile cezalandırmaya hiç yanaşmamasıdır. Taraf olmasaydı o teğmen rahat döşeğinde uyumaya devam edecekti. Ordu bile isteye o insanların ailesine yalan söyledi.

Lafı uzatmaya hiç gerek yok. Çünkü Yıldıray Oğur öyle güzel anlatmış ki…

Benzer Yazılar:

1. Sonunda Anladım
2. Eğitim ile Alakalı Harika Bir Tespit
3. Dil Bilmeyen Başbakan Olur Mu?