arkamda, kare kare ömrümü belirleyen
hatırladıkça yanıp tutuştuğum resimler*
Çoğunun içinde sen varsın. En acı gerçekler toplanıp da gelince üzerime. Ve birer birer çarpınca suratıma. Sonra sabahların o iğrenç korkaklığı, bıkmışlığı. Biter gibi oluyor bazen. Kalbim tekliyor yorgunluktan. Sonra birden bir rüzgar alevlendiriyor meş’aleleri. En olmadık şeylerden sana birer kapı açılıyor. Hiçbirinin arkasında olmadığını bilsem de tek tek giriyorum hepsinden bir yerlere. Sonra yine yorgun düşüyorum. Üstelik kaybolmuş oluyorum. Ah bir bulsam yolumu, bir bulsam. Bu labirentten kurtulsam.
(*=>ng)
Benzer Yazılar:
