Reklam panolarında görüyordum bir süredir, “İstanbul Kültür Başkenti” diyen afişleri. Nihayet bir dizi kutlama gerçekleştirildi. Tam olarak ne olduğunu anlayamadım, hayatımızda ne değişeceğini ya da “yaşadığım istanbul” ile kültür kelimesi arasındaki bağı. Hep aynı şeyi düşündüm. Şarkılara-şiirlere konu olan, edebiyatçıların ilham aldığı, her birinin içinde ayrı bir yeri olan (en azından öyle iddia ediyorlar) o şehir benim yaşamakta olduğum, içerisindekileri her geçen gün yozlaştıran, hoyrat, keşmekeş, her türlü rezilliğin normal algılandığı bu şehir olamaz.

Ali Bulaç’ın ilgili yazısını okuyunca yeniden aynı şeyleri düşündüm:

“İstanbul” diye bir şehir yok. Müziği, mutfağı; felsefe, sanat ve edebiyata beslenme kaynağı olan Müslümanlığı; medeniyet nişanesi mimarisi; nezaket ve kibarlığı; adabı ve merhameti yok. Her şey ölçüsüz, kaba, hoyrat ve kaotik. İstanbul’un aynası trafiği ve insanların ruh hali gibi şiddet yüklü. İstanbul’un sorunu kendini inkâr etmesinden kaynaklanıyor.

Yazının tamamını okuyun ve nasıl bir komedyanın içerisinde yaşadığımızı bir kere daha düşünün. Ahırda yaşıyorduk, medya beynimizi şokladı, “kültür başkentinde” yaşadığımızı sanmaya başladık. Şehir aynı şehir, öküz aynı öküz, tezek aynı tezek.

Bir gün boğazda bir yalıya yerleşirsem yukarıdaki sözlerimi unutacağım.

Bir yazı da Engin Ardıç’tan geldi bu arada.

Uzun zamandır düşündüğüm bir konu üzerine yazmış Haşmet Babaoğlu. Büyük şehirlerdeki trafik ve zaman problemi üzerine. Hergün servislerde, otobüslerde, metrolarda vs. saatlerimiz heba oluyor. Ne zaman çevreme baksam insanlar boş boş pencereden dışarı bakıyor, e-5 karayolunun o canım manzarasını temaşa ediyorlar.  İnsanlar amaçsız, gayesiz kendilerini akıntıya bırakmışlar adeta. Her gün sabah ve akşam 40 dk. kadar servis ile yolculuk ediyorum. Sabahları dinleyeceğim şeyler belirli. Akşamları da dil öğreniyorum. Evet yalnızca serviste mp3 dinleyerek bir kaç ayda orta seviyeye yaklaştım gibi. Bir kaç ay sonra da iyiden iyiye derdimi anlatabileceğimi sanıyorum. Sadece serviste, sadece akşam eve dönerken, sadece bir mp3 çalar ile. Aslında zaman bu kadar bereketli. Ankara’da metro hattında az kitap bitirmemiştim. Şehir içi trafiğinde bir şey okumaya kalkınca araba tuttuğundan yalnızca dinleyebiliyorum. Yine de zamanı iyi kullanamadığımdan muzdaribim. Her gün bana verilen 24 altının çoğunu harcayamadan geri vermek zorunda kalıyorum. Başka çarem yok. Biriktirmek mümkün değil.

Asıl sorun bizlerin boş zamanlarımızı severek harcayabileceğimiz birer hobimizin, ilgi duyduğumuz alanların olmaması. Ot geldik, saman gidiyoruz anlayacağınız. Bu konuya detaylı olarak daha sonra dönmek üzere.