Geçenlerde metrobüsde seyahat ederken içimi burkan bir an yaşadım, paylaşmak istedim. Bilenler bilir, metrobüs araçlarında birbirine bakan dörtlü koltuklar vardır. İkisi araç yönünde, ikisi ters yönde. İşte bu dörtlülerden birinde koridor tarafında oturuyorum, sol çaprazımdaki bey de açmış gazete okuyordu. Ben koridor o pencere tarafında olduğuna göre hangimiz araca ters yönde oturmuş oluruz?

Neyse, ne diyordum? Bir bey açmış gazete okuyor hemen yanımda ayakta yolculuk eden yedi-sekiz yaşlarında bir çocuk ise dikkatle adamın iç sayfalarını okuduğu gazetenin kendisine bakan, ana sayfasını okumaya çalışıyor. Hepimiz hatırlarız daha okuyamadığımız zamanlarda o hep büyüklerin elinden düşürmediği çarşaf gibi kağıtlarda ne yazdığını merak etmiş, resimlere bakmakla yetinmiş ve onu okuyabileceğimiz günleri iple çekmişizdir. İşte çocuğun her halinden, gazeteye bakışından, dudaklarındaki heceleyişden, daha çok büyük puntolarla yazılmış manşetleri okumaya çalışmasından belliydi nasıl istekli olduğu.

Neden sonra durgunlaştı, sonra diğer tarafa dönüp pencereden yolu izlemeye koyuldu. Gazetenin ilk sayfasında neler mi vardı?

• Kocaman puntolarla en tepede “Kadının Canı Yok” manşeti
• Hemen altında, sayfanın yarısını kaplar şekilde, hepsi de kocaları tarafından öldürülmüş 24 adet merhumenin vesikalık fotoğrafı.
• Sağ tarafta büyük puntolarlar “Kürtaj Vahşeti”
• Hemen altında vahşice öldürülen kadının ve katil eşinin resimleri
• Onun hemen altında elbette büyük puntolarla “Önce Öldürdüler Sonra Yasını Tuttular” manşeti ve
• Akrabaları tarafından öldürülen ve o akrabalarının -o zaman henüz yakalanmadıkları için- cenazesine katılıp yas tutar gibi yaptıkları üç yaşlarında bir kız çocuğunun fotoğrafı.
• Bir de şimdi hatırlayamadığım bir siyaset haberi. Sayfanın kalan %20’sini kapsıyordu.

Nasıl? İç açıcı değil mi?

İşte bu manzaraydı içimi karartan. Bir kaç kez elip gidip geldi, neredeyse perde edecektim elimi çocukla gazete arasına. “Çocuklarımız nasıl bir dünyaya doğuyorlar, nasıl bir dünyada büyüyorlar?” diye geçti içimden. Akşamları kaçımızın midesi sofra başında haber izlemeyi kaldırıyor? Vesaire vesaire…

Neyse geldik asıl önemli noktaya.

Cevap: Dörtü kotuklardan aracın her iki yanında da bulunduğundan verdiğim bilgiler oturuş yönümü belirlemeniz için yeterli değil!

Küçük beyinler şahısları, orta beyinler olayları, büyük beyinler ise fikirleri tartışır sözünün gereği ırkçılık yaptığımı düşünen bazı küçük beyinler çıkacaktır ama derdim ne Etiyopya’lı Elvan ile ne de Çin’den, Ukrayna’dan getirdiğimiz sporcular ile. Bu sporcular madalya aldıklarında her zaman içimizde oluşacak buruk sevinç de değil, kürsüye çıktıklarında milli marşımız çalınırken dudakları ile dahi olsa marşımızı mırıldanamamaları da değil, Türkçeleştirilmiş isimleri anons edildiğinde anlayamamaları ve bu yüzden podyuma, sahaya, piste vs. geç çıkmaları da değil beni asıl kahreden.

Beni asıl kahreden gençlerimizin zihnine kendi elimizle sıktığımız kurşun. “Şampiyon olabilecek sporcular yetiştiremezsek transfer ederiz” zihniyetinden daha sakat olanı “Türkiye’de yüzücü yetişmedi ve yetişmeyecek, öyle olmasaydı Ukrayna’dan getirmezdik” ya da “Bizden atlet çıkmaz, çıksaydı Afrika’dan getirmezdik” düşüncesinin içimizde yeşermesi.

Beni asıl kahreden dışarıdan her sporcu getirdiğimizde gençlerimize veridiğimiz “Sizden sporcu olmaz” mesajı. Beni asıl kahreden utanmadan, sıkılmadan yetiştiremediğimizi itiraf eden ama yine de “öyleyse yetiştirelim” demeyen, diyemeyen günü kurtarma sevdalısı yetkililerimiz. Ve beni asıl kahreden Kahvehaneler, kafeler, oyun salonları ve stadyumlar dolusu sporun ruhunun ne demek olduğunu anlatamadığımız, fanatik, eli satırlı, ağzı küfürlü, sigara dumanında heba olup giden gençlerimiz.

Eğer mutlaka dışarıdan birilerini getireceksek neden alanında ekol olmuş ülkelerden antrenör, çalıştırıcı getirmiyoruz gençlerimizi eğitmek üzere? Neden uygun tesisler inşaa etmiyoruz şehirlerimize? Durun nedenini ben söyleyeyim: Çünkü bu ülkede insana yatırım yapılmaz, bu ülke insanı değersizdir, yetmiş milyon halk “urbalarla yığın, mintanlarla et”dir. Bu sadece yetkililerin değil hepimizin gözünde böyle. Zira reva görüldüğümüz muameleden rahatsız olmuyoruz, sesimiz çıkmıyor kobay olarak kullanılsak bile.

Ayyıldızı göğsünde taşıyan sprocu kürsüye çıktığında onu yetiştirmiş olmakla mı, verdiğimiz emeğin karşılığını görüyor olmakla mı yoksa yetişmiş sporcuyu iki gün önce T.C. vatandaşı yapabilmiş olmakla mı gururlanacağız. Yakında en büyük sportif başarımız büyük paralar verip, her türlü imkanı sağlayıp yetişmiş profesyonelleri T.C. vatandaşı yapmak mı olacak?

Buymuş dünyanın kuralı, artık herkes yapıyormuş, başka türlüsü olmazmış! Kendine inanmayan, aşağılık kompleksi içinde yaşayan bu zavallı zihniyete o beğenmediğimiz, ufak tefek olmalarıyla dalga geçtiğimiz Pekin’de madalyaları süpüren Çinlilerin toplam altıyüz küsür sporcusundan kaçı devşirme diye soruyorum.

Sözüm asla ve asla yabancılara değil. Bugün Elvan ya da o Çinliler ülkemize küçük yaşta gelmiş olsaydı, burada büyümüş, dilimizi öğrenmiş, kültürümüzü benimsemiş olsalardı, Türkiye için gerçekten “vatanım” diyebilselerdi, bir madalya aldıklarında -aksanlı da olsa- “madalyamı beni yetiştiren milletime armağan ediyorum” diyebilecek kadar Türkçeleri olsaydı onları bağrımıza basardık. Oysa şimdi bir başarı elde ettiklerinde tercüman vasıtası ile paylaşabiliyoruz duygularımızı. Bu anlamda ne Naim Süleymanoğlu’nu ne de Lefter’i aynı kefeye koyabiliriz.

Yani safkan Türk olsun demiyorum. Oğuzların kayı boyunun bilmem ne kolundan olsun demiyorum. İsimleri Hewan, Natalia, Pengfei olmasın demiyorum. Dini, ırkı, rengi, ismi ne olursa olsun sadece ve sadece “içimizden biri” olsun, bu toprakların yetiştirdiği iyisiyle-kötüsüyle “bizden biri” olsun diyorum.